Προβεβλημένα

για ένα ερωτικό καλοκαίρι

3 πρακτικές συμβουλές για να αναζωπυρώσει ένα ζευγάρι την ερωτική του ζωή στις διακοπές.

απο τον Χρήστο Αποστολάκο, συγγραφέα, ολιστικό θεραπευτή

1.τα τρία S

Η μαγεία του ελληνικού καλοκαιριού λένε πως είναι στον συνδυασμό των 3 S(sun, sea, sex)
αν τυχόν το τελευταίο θέλει update, να κάποιες ιδέες δοκιμασμένες για τις διακοπές σας

πρώτη ιδέα-για όλα τα ζευγάρια

κωδικός-αμυγδαλέλαιο
θα χρειαστούν-λάδι η κρέμα, πετσέτα, μουσική, καλή διάθεση

εκτέλεση

ο ένας σύντροφος ξαπλώνει γυμνός πάνω σε πετσέτα, μπρούμυτα αρχικά. Ο άλλος του προσφέρει απαλό, αισθησιακό, αργό μασάζ με λάδι η κρέμα
Το μασάζ μπορεί κάποια στιγμή να γίνει γρήγορο και παθιασμένο, ύστερα πάλι απαλό και παιχνιδιάρικο κ.ο.κ.
Επίσης βάζουμε παιχνίδι, φαντασία· περάστε όλο το σώμα με τα χείλη σας, σκορπίζοντας φιλιά· περάστε το απαλά με την ανάσα σας·χρησιμοποιήστε αντικείμενα, μετάξι, φτερά… δημιουργήστε!

Χρόνος μια ώρα κάθε σύντροφος
Οφέλη χαλάρωση, ηρεμία, άνοιγμα ερωτικό
Τιπ 1 κάντε τον-την να νιώσει βασιλιάς-βασίλισσα
Τιπ 2 κινητά κλειστά

Δεύτερη ιδέα (για όλα τα ζευγάρια)

Κωδικός γυμνό γεύμα

Θα χρειαστούν-φρούτα, μάσκες ύπνου

εκτέλεση

Ο ένας σύντροφος φοράει μια μάσκα ύπνου και κάθεται όσο πιο αναπαυτικά μπορεί.
Ο άλλος φτιάχνει ένα δίσκο με φρούτα, σοκολατάκια, ξηροκάρπια κ.α.-και ταίζει τον πρώτο με τα δάχτυλα αργά, απολαυστικά. Πριν του δόσει στο στόμα την μπουκιά, τον βάζει να την μυρίσει, την τρίβει στα χείλη του, γίνεται παιχνίδι, ίσως τα χείλη ενώνονται πάνω στην μπουκιά…
Ύστερα, αλλάζουν ρόλους.
Χρόνος – μια ώρα ο καθένας τουλάχιστον
Οφέλη- ξύπνημα αισθήσεων, απογείωση ερωτισμού
τιπ- λυκόλογα στο αυτί καθώς ταίζουμε

Τρίτη ιδέα (για τολμηρά ζευγάρια)

Κωδικός-τρελλή βραδιά

Στο beach-bar η στο τοπικό μπαρ το βράδυ ο ένας σύντροφος, ντυμένος τολμηρά, ξεσαλώνει. Φλερτάρει, χορεύει, κάνει-δέχεται καμάκι και γενικά εξερευνά τα όριά του. Ο άλλος παρακολουθεί διακριτικά από απόσταση, χωρίς να παρεμβαίνει.
Στο τέλος της βραδιάς, πλησιάζει τον πρώτο σύντροφο σαν άγνωστος· τον φλερτάρει ώσπου να ενδόσει και… αναχωρούν μαζί.
Το άλλο βράδυ,σε άλλο μπαρ καλύτερα, οι ρόλοι εναλλάσσονται

Οφέλη έξαψη ερωτισμού, υπέρβαση ορίων, σπιρούνισμα φαντασίας

Τιπ 2 χρήση αλκοόλ με μέτρο

ΠΡΙΝ την τρελλή βραδιά οι σύντροφοι συζητάνε· βάζουν κόκκινες γραμμές, όρια, ορίζουν σήμα κινδύνου–ένα βλέμμα, ένας αναπτήρας που αναβοσβήνει, μια κλήση στο κινητό
Καλή διασκέδαση!

Και μην ξεχνάτε- η όποια αναζωπύρωση προυποθέτει φλόγα και η φλόγα είναι η αγάπη.Γιατί το σεξ που γίνεται με αγάπη και με γνώση είναι ευλογία,είναι ευτυχία.
Δείτε περισσότερα γι’αυτό στο βιβλίο μου
ΟΙ 7 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ-ΔΑΙΔΑΛΕΟΣ.

Προβεβλημένα

τα μυστικά του έρωτα

Τα μυστικά του έρωτα

Από τον Χρήστο Αποστολάκο συγγραφέα, ολιστικό θεραπευτή,συντονιστή σεμιναρίων τάντρα

Λένε πως σε μια σχέση το σεξ είναι ο αφρός, το κύμα ο έρωτας κι η θάλασσα η αγάπη· ο αφρός είναι γλυκός, το κύμα σούπερ, αλλά κάποτε κοπάζει-και τι μένει; και πως χτίζω έναν έρωτα με ποιότητα και διάρκεια;
Από τα χρόνια που ερευνούμε αυτό το θέμα βρήκαμε κάποια μυστικά πάνω σε αυτό. Δείτε τε αν θέλετε

Μυστικό πρώτο-ο καθρέφτης

Αν ψάχνω έρωτα υπέροχο,πρώτα ερωτεύομαι ένα άτομο υπέροχο, που λαχταρά να με γνωρίσει· αλλά εγω…ίσως το έχω αποθηκεύσει στον παλιό σκληρό μου δίσκο-και τον ξέχασα· αν είναι έτσι, τον βγάζω απ’ το ντουλάπι· τον ακούω· με ακούω· με μαθαίνω· με φροντίζω· με δέχομαι όπως είμαι-αλλιώς, αν ο καθρέφτης δεν με θέλει…
Θα πείτε, αυτό θέλει δουλειά· σαφώς· ο έρωτας δεν πέφτει εξ ουρανού, ας λέει το Χόλυγουντ

Το μυστικό λοιπόν είναι απλό-ερωτεύσου πρώτα τον εαυτό σου, για να βρεις εκει έξω έρωτα που αξίζει

Μυστικό δεύτερο- η ορχήστρα

Φαντάσου μια σχέση σαν κονσέρτο, όπου παίζουν δυο ορχήστρες. Η δικιά σου κι η δικιά του. Κάθε ορχήστρα έχει τρία όργανα- μυαλό, καρδιά και σώμα.
Το θέμα είναι να συντονίσεις τα τρία όργανα στον έρωτα καλά- να ελέγξεις το μυαλό, ν’ ανοίξεις στο συναίσθημα και ν’ αφήσεις το σώμα σου ελεύθερο να δράσει,σε συντονισμόμε τα δυο πρώτα.
Αλλιώς αν κόβει βόλτες το μυαλό, η καρδιά είναι αμπαρωμένη και το σώμα ακυρωμένο απο τα πρέπει και τα μη,πως να προκόψει η σχέση αυτή;
Κι αν γίνουν αυτά και συντονίσει κι ο σύντροφός σου τα όργανά του και οι ήχοι σας ταιριάζουν(ερωτική χημεία το λέμε αυτό) τότε πάτε σε μια σχέση εκπληκτική και σ’ ένα σεξ ευλογημένο.
Εγγυημένα

Τιπ-συνήθως στην ορχήστρα μαέστρος είναι το κεφάλι. Σου προτείνουμε να δόσεις την μπαγκέτα στην καρδιά(όχι στην καψουροκαρδιά-στην αληθινή καρδιά· αυτήν που βλέπει την ουσία,που είναι αόρατη στο μάτι

Όπως γράφω στο βιβλίο μου, που μόλις κυκλοφόρησε

Οι επτά πνευματικοί νόμοι του έρωτα (εκδόσεις Δαιδάλεος)

… Καρδιά ανοιχτή δεν σημαίνει το εύκολο δάκρυ, το ρηχό. Σημαίνει δέχομαι εμένα άρα κι εσένα έτσι όπως είσαι· με το πάχος σου, την τρέλα σου, τα κόμπλεξ σου. Καρδιά θα πει να κλάψω, να γελάσω να κάνω έρωτα σαν θεός και σαν λυγμός και να’μαι ευάλωτος

Συνεχίζεται…

Προβεβλημένα

φάρμακα για τον Ιό

…Για όσους θέλουν να παλέψουν δυνατά

…Εκτός από το να τηρήσουμε τα μέτρα που επιβάλλει η πολιτεία ευλαβικά-τι άλλο να κάνουμε για να νικήσουμε τον αόρατο αυτό εχθρό;
Να κάποιες σκέψεις
Πρώτα να επιλέξουμε αν
-Θ’ αφήσουμε τον ιό και τον φόβο του ιού να μας αφανίσει ψυχολογικά, να μας φορτώσει κατάθλιψη, να μας παρανοήσει;
-η θα τον αντιμετωπίσουμε με σύστημα και θάρρος;

Και δεν εννοώ το ιατρικό κομμάτι. Εννοώ το ανθρώπινο
-Στα δύσκολα που ζούμε θα φανεί πόσο άνθρωπο έχουμε.
-Πόσο πιστεύουμε σε κάτι, που πατάμε; η πυξίδα μας που δείχνει στη φουρτούνα; μήπως θέλει ένα τσεκάρισμα; αν ναι, είναι η ώρα
-Πόσο αντέχουμε να κάνουμε τα τείχη του περιορισμού πηγές της γνώσης; καθώς δεν μπορούμε να πάμε πια έξω- μήπως πάμε προς τα μέσα;
-Μήπως είναι αυτή χρυσή ευκαιρία να μιλήσουμε μ’ εμάς αληθινά, αντι να συνομιλούμε αυτιστικά με τους φόβους και τα εγωπαθή μας άγχη ;
-Μήπως αντί να γυρνάμε σαν ποντίκια ζαλισμένα στον λαβύρινθο του τίποτα να κάνουμε μια παύση-και να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας μ’ εμάς η με τον σύντροφο, αν το θέλει;
Αν όχι τώρα, πότε;

..Κάποιος θα πει.. μα τι λες τώρα, δεν είναι ώρα-τώρα πρέπει να γίνω τζάνκι ψηφιακό, να καταπίνω πέντε πέντε τα δελτία του πανικού, προκαλώντας έκρηξη δηλητηρίων στο σώμα και στο πνεύμα μου, να διασπείρω παντού κάθε αφασιακή θεωρία συνωμοσίας, να θυμώσω με το Θεό, το κράτος, την Κίνα, ν’ αγοράσω άλλες πενήντα μάσκες, να γκρινιάξω,να..
Πρέπει;
Η μήπως έτσι απλά γίνομαι Εφιάλτης του Ιού; κάνοντας σκέψεις και πράξεις που εξασθενούν το σώμα, πολτοποιούν το νου, ρίχνουν τα ανοσοποιητικό-τι πετυχαίνω; με ποιούς είμαι;

…Είσαι ότι σκέφτεσαι, έχει πει ένας σοφός-και μπορείς να επιλέξεις το τι σκέφτεσαι, άρα και με ποιούς είσαι στη μάχη

Για όσους θέλουν να παλέψουν δυνατά, να μερικοί καλά τσεκαρισμένοι τρόποι

Το γέλιο, γράφει ο Χ. Μπουκάι-σαν γιατρός το ξέρω καλά-είναι ένας από τους τρείς τρόπους που διαθέτει το σώμα μας για να παράγει ενδορφίνες(οι άλλοι δυο είναι το σεξ και η γυμναστική).
Οι ενδορφίνες είναι ουσίες του ανθρώπινου οργανισμού οι οποίες φέρνουν ένα απίστευτο θεραπευτικό αποτέλεσμα, τονωτικό, αναλγητικό και φλεγμονώδες.
Η αυξημένη έκλυση ενδορφινών που προκαλείται με το γέλιο-ειδικά το τρανταχτό γέλιο-θα μπορούσε να μας προστατεύσει από εκατοντάδες ασθένειες, όπως το έλκος η οι αλλεργίες και να βοηθήσει στην ίαση πολλών άλλων, από απλό κρυολόγημα μέχρι καρκίνο.

Γέλιο, σεξ, γυμναστική-τρία φάρμακα, τρείς τρόποι
ο αυτοπεριορισμός να γίνει ωφέλιμος, ευχάριστος, υγιής.
..Θα συνεχίσουμε

Προβεβλημένα

ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟ

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

Ας ξεκινήσουμε μαθαίνοντας να σηκωνόμαστε ευχαριστημένοι το πρωί, κάνοντας κάποιες δράσεις χαράς κάθε μέρα(π.χ. όποια κι αν είναι η συναισθηματική μας κατάσταση σηκωνόμαστε όσο πιο τρελλά και χαρούμενα μπορούμε απ’το κρεβάτι-πάμε γελώντας τουαλέτα, κάνουμε στον καθρέφτη μορφασμούς, βάζουμε μουσική που μας αρέσει και χορεύουμε… το κάνουμε αυτό μόνοι η με τον σύντροφό μας, έτσι, δίχως λόγο, για να πάει καλά η μέρα και να’χουμε καλή και δημιουργική διάθεση, ότι κι αν γίνεται εκει έξω).

… Όσο κι αν μας χτυπάει ο κάθε ιός, εμείς μπορούμε να επιλέξουμε να σηκωνόμαστε ευχαριστημένοι το πρωί, επειδή ζούμε κι είμαστε υγιείς -έστω κι αν ξέρουμε απο πριν πως κάθε γράμμα της εφημερίδας και κάθε λέξη του παρουσιαστή των ειδήσεων θα μας φέρουν αντιμέτωπους με δυσοίωνα μηνύματα για τις επερχόμενες οικονομικές και κοινωνικές καταστροφές.
Να μην ξεχνάμε να χαμογελάμε, ακόμα κι όταν οι ειδήσεις για ένα δύσκολο αύριο μας κυκλώνουν από παντού. Να χαμογελάμε, σε πείσμα των περιορισμών μας, που τους γνωρίζουμε και τους αναγνωρίζουμε.
Να χαμογελάμε για να ενεργούμε φρόνιμα κι όχι για ν’ απαρνιόμαστε τα προβλήματα, κλείνοντας τα μάτια.
Προτείνω ν’ αφιερώνουμε μερικά λεπτά τη μέρα για να χαμογελάμε στον καθρέφτη, ανεξάρτητα απ’ τις δυσκολίες του παρόντος, ατάραχοι μπροστά στις προβλέψεις του δυσοίωνου μέλλοντός μας. Στο κάτω κι αυτό ακόμα-όπως όλα-θα περάσει!

Προτείνω να μην ξεχνάμε να γελάμε-το χρειαζόμαστε, ακριβώς επειδή είναι δύσκολα.
Το φάρμακο του γέλιου, εύκολο, απλό κι όμως σωτήριο-το θυμόμαστε

….Θα συνεχίσουμε αύριο με την θεραπεία του γέλιου

Το παραπάνω κείμενο είναι εμπνευσμένο από τον γνωστό συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι, από το βιβλίο του- 20 βήματα μπροστά(εκδόσεις Όπερα)
Οι ιδέες για τις δράσεις χαράς είναι από το σεμινάριο 4D Dream coaching-το μονοπάτι του ονειρευτή

Προβεβλημένα

η συγγνώμη στον έρωτα

με μια συγγνώμη..αρχίζουν θαύματα!

με μια συγγνώμη..αρχίζουν θαύματα!για σκέψου..

Όταν σαν άντρας μάθεις να τιμάς,να συγχωρείς και να υποκλίνεσαι με σέβας στην μάνα που σε γέννησε, υποκλίνεσαι ταυτόχρονα στο γυναικείο φύλο

Συμφιλιώνεσαι με την μεγάλη μάνα- θεά.

Λύνεις αόρατα δεσμά.

Βλέπεις αλλιώς το άλλο φύλο και αυτό σε βλέπει αλλιώς

Και προχωράς στον δρόμο του έρωτα ακάθεκτος!

Όταν σαν γυναίκα μάθεις να τιμάς,να συγχωρείς και να υποκλίνεσαι στον πατέρα σου, συμφιλιώνεσαι με την αρσενική αρχή.

Παύει ο πόλεμος των φύλων πια για σένα κι είσαι ελεύθερη να δόσεις πια στο αρσενικό τα τόσα δώρα σου.
Δώρα που ο φόβος τα κρατούσε σφραγισμένα.

Με μια συγγνώμη της καρδιάς, ανοίγει δρόμος μαγικός που λαχταράς.

Προβεβλημένα

ερωτικός

του Χρήστου Αποστολάκου,συγγραφέα,διαλογιστή

  ερωτικός.

Ελεύθερος.Αυθόρμητος,περήφανος,να σπαρταράει απο έρωτα

Το σώμα του στολίζεται απ’τη χάρη των πληγών του, που γιατρεύει με το γέλιο.. κλαίει, ερωτεύεται,κάνει χιλιάδες λάθη,κάνει έρωτα σαν να μην υπάρχει αύριο,αφου θυμάται πως η λάσπη που ανασαίνει δεν θ’αντέξει…γι’αυτό αδράχνει την στιγμή

Κι όταν κάνει έρωτα,προσεύχεται…..κι όταν προσεύχεται, κάνει έρωτα στη Υπαρξη ο… ο έρωτας το υπέρτατο τραγούδι του,η ψυχή γράφει τις νότες,το κορμί την μελωδία,το αποτέλεσμα αρμονία





Και κάνει έρωτα με πάθος μελλοθάνατου κι εφηβική αμνησία

Κάνει έρωτα σαν κτήνος και σαν Θεός..γιατί είναι κι απ’τα δυο…το φως και το σκοτάδι του αγαπά,γιατί είναι ολόκληρος- δεν κρύβει,ούτε παλεύει τα κομμάτια του.

Τα βάζει να κάνουν έρωτα. Κι όταν το φως με το σκοτάδι κάνουν έρωτα,γεννιέται η χαραυγή. Το γλυκοχάραμα.

 Όταν η λάσπη ενωθεί με τον λωτό,τότε γεννιέται ο ερωτικός διαλογιστής.

ΔΕΊΤΕ στο facebook -σελίδα-οι επτά πνευματικοί νόμοι της ερωτικής επιτυχίας

THE HOLY PROSTITUTE

And the lover spoke and said to Godess

Now I will come deep into your mouth, you,sweet light of my life. …I look at you.. on your knees, trembling from your endless desire and deeply into your mouth I will offer you my soul, blossoms whitish will sow on your tongue, my holy prostitute.
I look at me in the mirror while you taste me, holding your Beloved with your left hand, while you play your yoni with the other, I can feel my heart is fully open.
And I admire…
With how much devotion, how much sweetness you are eating your Beloved! Totally naked, stripped from your clothes and from your ego, you put your curl on the side and then you accept again deep in your mouth the flesh you adore.
Now, the time has come, I will deeply inject into your mouth my holy nectar… they are coming… like a river..but you are not ready.. you take it out, and I hold back my orgasm, breathing deeply … while you are still playing with your pearl, your temple of pleasure.
The door of your temple is fully open now, my bloody virgin.. you look at me with these eyes, fool of love, of pain, of God.
I am coming, my ego dissapears for a few seconds and I die into your mouth. With girl’s lust, but woman’s knowledge you gleam my nectar … but a kind of deja vu is coming on my mind and I see the wrinkles that time has left into your face… I see your lips grow bitter as time pass by and we are coming near the end.
I close my eyes, looking carefully at the mirror of eternity.
Time for me to go,there the boatman is coming with his boat, I leave now, but I leave happy. I lived, I learned, your love raised me from the dead and we were drunk together, drinking the sperm of life …my beloved.

η εξομολογηση

  •  Ο παπάς του χωριού εξομολογούσε μια ετοιμοθάνατη ηλικιωμένη χήρα στο κρεβάτι της.
  • -Πάτερ,του ψιθύρισε με κόπο η γυναίκα,όταν έσκυψε πάνω απ΄το κεφάλι της …αμάρτησα..αμάρτησα βαριά..
  • Ο παπάς,νέος ακόμα,τετράγωνος,έτριψε αμήχανα τα γένια του
  • -Μα… τι’ναι αυτά που λες,κόρη μου; Εσυ; σε ξέρω χρόνια.Ερχόσουν στην εκκλησία, βοηθούσες τους φτωχούς,ανέστησες παιδιά,εγγόνια..
  • Η γριά βόγκηξε με πόνο
  • -Ναι, πάτερ μου,τα ξέρω…όμως… αμάρτησα, σου λέω..
  • Ο παπάς έσκυψε αποφασιστικά προς το μέρος της
  • -Μίλα, τέκνο μου…μην το πάρεις μαζί σου…μίλα!
  • Ένα τρελλό βλέμμα σπίθισε στα μάτια της
  • -Πάτερ μου..δεν χόρτασα,αναστέναξε
  • Ο παπάς γέλασε ψεύτικα
  • -Την ζωή;μα δεν χορταίνεται,καλή μου
  • -Ποιά ζωή; Το πήδημα δεν χόρτασα
  • Ο ιερέας τινάχτηκε
  • -Μα τι’ναι αυτά που λες κυρά-Βαγγελιώ μου;σε καλό σου..
  • Η γυναίκα σκούπισε ένα δάκρυ
  • -Αχ παπά μου..ο μακαρίτης..πριν τριάντα χρόνια σταμάτησε το..το αυτό…κάπνιζε, έπινε..δεν.. αλλά κι όταν μου το’κανε, έπεφτε πάνω μου σαν ζώο,ούτε ρώταγε,ούτε τίποτα…
  • -Περασμένα ξεχασμένα, καλή μου….τι τα θες..
  • -Το κορμί μου όμως δεν χάρηκε….μαράζωσε, σου λέω
  • -Έλα να προσευχηθούμε τώρα στον Δημιουργό μας,κόρη μου
  • -Παπά μου..προσευχήσου πιο καλά οι εγγόνες μου..να δουν χαρά στα σκέλια τους… άνθρωπος αγάμητος,ξύλο απελέκητο,δεν λέγαμε σχολείο;
  • Ο παπάς αγρίεψε
  • -Κυρα-Βαγγελιώ..δε μου λες..μήπως σου ‘δοσε τίποτα χάπια αυτός ο εγγονός σου; αυτό το διαολόπαιδο, ο Αθηναίος;
  • -Μην τον λες έτσι,παπά μου…αυτός μόνο με σπλαχνίστηκε,να’ναι καλά..αυτός μου’φερε(η γριά κόμπιασε) ε…μου’φερε αυτό…αυτό…
  • -Ποιό,Χριστιανή μου;
  • -Το.. το εργαλείο,παπά μου!..αυτό με την μπαταρία…
  • -Καλά,καλά φτάνει,είπε βιαστικά ο παπάς..ώρα να μεταλάβεις..κάθε πράγμα στον καιρό του..
  • (αληθινή ιστορία..)

Η αητίνα στο κοτέτσι

παραμύθι ερωτικό

Ο μόνος αληθινός νόμος είναι εκείνος που οδηγεί στην ελευθερία

    Ρ. Μπάχ-Ο γλάρος Ιωνάθαν-εκδόσεις Διόπτρα


  Ο δρόμος της καρδιάς είναι ο δρόμος του θάρρους.

             ΟΣΣΟ-ΘΑΡΡΟΣ-εκδόσεις Ρέμπελ

      Μια αητίνα ζούσε  ψηλά πάνω στη βελανιδιά. Πέρασε ένας κυνηγός μια μέρα·σήκωσε το  ντουφέκι, την σημάδεψε και πυροβόλησε. Την σώριασε στο χώμα. Έσκυψε πάνω της·είδε στο στήθος της,κάτι μικρό και σκούρο·το μωρό της· μόλις είχε ξεμυτίσει απο τ’αυγό.

  Το μικρό το’βαλε στο κοτέτσι ο κυνηγός. Οι κότες το πήραν για κλωσσόπουλο κι άρχισαν να το μεγαλώνουν όπως ήξεραν.
   Πέρασε καιρός.
  Το πουλάκι έγινε αητίνα·μάτια καστανοπράσινα,φτερούγες σαν το χιόνι· ξεχώριζε· την ζήλευαν οι κότες· ο κόκκορας της έκανε τα γλυκά μάτια συνέχεια· κορδώνονταν σαν παγώνι και κακάριζε.
 Αλλά δεν την συγκινούσε.
 Η μικρή έκοβε βόλτες στο κοτέτσι,μες τις κουτσουλιές,που της λερώναν τα φτερά·στενοχωριόταν,αν και δεν ήξερε γιατί.
 Το κοτετσόσυρμα πάνω απ’το κεφάλι τους άφηνε που και που μια φέτα ήλιο ·πήγαινε και καθόταν από κάτω θαμπωμένη·οι κότες γέλαγαν.
  Μα όταν τις έβγαζε έξω ο κυνηγός, η αητίνα ορμούσε πρώτη·αυτή δεν έψαχνε σπόρους ·έψαχνε ουρανό· τέντωνε τον λαιμό,κοίταζε πάνω·ο ήλιος την θάμπωνε·την καλούσε πάνω εκει.

  Ένα πρωί πετούσε ένας αητός πάνω απ’το κοτέτσι·είδε τις κότες·είδε ανάμεσά τους μια αητίνα,που κακάριζε σαν κότα..
Ο αητός χύθηκε κάτω·οι κότες σκόρπισαν·η μικρή κοίταζε περίεργη τον ξαφνικό επισκέπτη.
-Τι κάνεις εδώ;την ρώτησε
-Εδώ μένω
-Μα …δεν ανήκεις εδώ!
-Δεν καταλαβαίνω
Ο αητός άλλαξε ύφος
-Αυτά στην πλάτη σου τι είναι;
-Φτερά
-Ωραία!άνοιξέ τα,να πετάξουμε παρέα!
Η μικρή έβαλε τα γέλια
-Είσαι τρελλός!οι κότες δεν πετάνε!
Ο αητός το σκέφτηκε.
-Θες να’ρθεις βόλτα πάνω στα φτερά μου; θα’ναι ωραία,είπε μαλακά.
-Θέλω!
Μια και δυο,η μικρή έδοσε σάλτο στα φτερά του,που την τύλιξαν σαν πάπλωμα.
 …Ανέβηκε μαλακά ο αητός,μην την τρομάξει·την σεργιάνισε στα πέριξ·έβλεπε όσο ανέβαιναν η αητίνα τα σπίτια, τους ανθρώπους,να γίνονται όλα μια σταλιά.Ο άνεμος την χαίδευε·ένιωθε έξαψη· ήχοι,χρώματα,φωνές·άρχισε όμως να ζαλίζεται.
-Πάμε πίσω,είπε
Κι ο αητός την πήγε πίσω.
—-
  Η μικρή μπήκε ενθουσιασμένη στο κοτέτσι·να πει στις κότες πόσο άστραφτε ο ουρανός·τι ωραία φτερά είχε η πέρδικα!μα οι κότες…
…Πάει,τρελλάθηκε·ήταν που ήταν…
-Μην το ξανακάνεις,είπε ο κόκκορας·μπορεί να τσακιστείς.
-Μα εδω πνίγομαι!
-Εδώ έχεις ασφάλεια,θαλπωρή·τι άλλο θες;
-Μ’αρέσει έξω
-Έξω είναι ζούγκλα, θα σε φάνε!
-Καλά

 Την άλλη, ξανάρθε ο αητός. Η καρδιά της  χτυπούσε.
-Ανέβα! είπε
 Τώρα ανέβηκαν ψηλότερα·πέταγαν πάνω από μια γαλανή επιφάνεια..

-Η θάλλασσα,είπε ο αητός.
Η μικρή τα’χασε·απέραντη είναι η θάλλασσα!σκεφτόταν.Είδε ένα σμήνος που ταξίδευε μπροστά τους·έβγαζε ήχους παλαβούς
-Τι’ναι αυτό;
-Γλάροι·πάνε στις βάρκες .
  Τότε είδε τις ψαρόβαρκες,που αρμένιζαν·οι ψαράδες σήκωναν τα δίχτυα· γλάροι πετούσαν κρώζοντας,έτοιμοι να ορμήσουν.
Τα’βλεπε και δεν χόρταινε η μικρή.
-Αύριο να ξανάρθεις
-Θα ξανάρθω,είπε ο αητός·μα καιρός πια να μάθεις να πετάς.
-Οι κότες δεν πετάνε
  Τότε την άρπαξε στο ράμφος του,αδιαφορώντας για τις τσιρίδες της ο αητός·την πήγε στο ποτάμι· την έπλυνε καλά και την καθάρισε.
-Δες στο νερό,είπε.
-Ποιά είναι αυτή η όμορφη κότα;είπε η μικρή
-Εσυ και δεν είσαι κότα·είσαι αητίνα-και θα μάθεις να πετάς.
-Κι αν τσακιστώ;
-Θα’ναι η μοίρα σου·σημασία έχει να παλέψεις·έχεις γεννηθεί για να πετάς κι όχι να σέρνεσαι.
-Δύσκολο.
-Καθόλου!ανοίγεις τα φτερά,ζυγίζεσαι,δίνεις  μια και… πέταξες!δοκίμασε!
  Η μικρή έκανε δυο τρεις προσπάθειες,μα μόλις που κατάφερε ν’αναπηδήσει ελάχιστα,σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης.
-Ανέβα εκει,είπε ο αητός,δείχνοντας τον λόφο παραπέρα.
Πήγε,σκαρφάλωσε·ζυγίστηκε,άνοιξε φτερά…πέταξε λίγα μέτρα·αλλά κατέβηκε.
-Κουράστηκα.. .
-Θα μάθεις,είπε ο αητός·και να προσέχεις τα φτερά σου·είναι ότι πολύτιμο έχεις.
-Γιατί να μην πετώ με τα δικά σου τα φτερά;
-Μόνο με τα δικά σου τα φτερά πετάς καλά.

Όμως το άλλο πρωί όταν ξαναπήγε ο αητός
-Δεν έρχομαι,είπε η αητίνα μουτρωμένη.
-Γιατί;
-Θα φάω ντουφεκιά απ’τους κυνηγούς…
-Δεν τα λες εσυ αυτά
-Μου τα’πε ο κόκκορας
-Που’χει μυαλό κοκκόρου!
-Αντίο
-Κοίτα,το πέταγμα είναι ρίσκο και χαρά·τόσα χρόνια που πετάω,είδα πολλά·ένα σου λέω·ότι αξίζει,έχει και ρίσκο.
-Το κοτέτσι δεν έχει.
-Στο κοτέτσι θα θάψεις τα όνειρά σου…να ζεις φυλακισμένη όταν σου γνέφουν τόσα θαύματα;
-Θαύματα;γούρλωσε η μικρή
-Να δεις να καίγεται ο ουρανός το ηλιοβασίλεμα-μια κόκκινη φωτιά που σε τυλίγει…να μυρίσεις τη βροχή που σε ξεπλένει…να γευθείς το ουράνιο τόξο…
-Ναι, αλλά… τι θα τρώω;
-Είσαι αρπακτικό·βλέπεις το θήραμα,χυμάς…εύκολο·φτάνει να πετάξεις.
-Πως θα μάθω;
-Ξέρεις·τα φτερά σου ήδη γνωρίζουν·απλά ο φόβος τα εμποδίζει.
-Όχι,άσε με,είπε η αητίνα.
…Πίσω στο κοτέτσι,ο κόκκορας της είπε
-Συγχαρητήρια·γλύτωσες απο τον επικίνδυνο τρελλό.

Την άλλη ξανάρθε ο αητός·μόλις τον είδε,τα ξέχασε όλα.
Την πήρε πάλι στα ψηλά·πάνω απ’τα σύννεφα·μπαμπάκια ήταν τα σύννεφα!κυνηγιόντουσαν,γελούσαν σαν παιδιά·πέταγαν,πέταγαν,περνούσαν από κάμπους και χωριά.
Πιο πέρα σκούραινε ο ουρανός·άστραφτε,βρόνταγε.Τριγύρω τα πουλιά φτεροκοπούσαν·μα ο αητός πετούσε απτόητος.
-Έρχεται καταιγίδα! είπε η μικρή
Ο αητός γέλασε
-Οι αητοί την αγαπούν την καταιγίδα.
 Πετούσαν τώρα μες στην καταιγίδα·ρεύματα τους χτυπούσαν δυνατά·έχανε την ισορροπία,την ξανάβρισκε ο αητός·η αητίνα τα χρειάστηκε·μαύρη μαυρίλα γύρω.
…Τότε,πήγε να τρελλαθεί μ’αυτό που έβλεπε· ο αητός δεν κουνούσε τα φτερά του!
-Μα τι κάνεις;
-Μας πάει το ρεύμα,ησύχασε,μικρή.
-Έπαψε ο χαλασμός;
-Όχι·είμαστε στο μάτι του κυκλώνα·εδώ έχει πάντοτε γαλήνη·φτάνει να’χεις τη δύναμη να φτάσεις ως εδώ.

Σουρούπωσε·ο αητός την πήγε πίσω·μουσκεμένη μέχρι κόκκαλο· κρύωνε· λαχτάραγε φαί και ζεστασιά· μα ήταν κλειστά·είχαν αργήσει.
-Εσυ φταίς! τι κάνω τώρα;είπε αγριεμμένη
-Έλα μαζί μου
-Έτσι όπως είμαι;θα ψοφήσω·τι μου’ κανες!να μη σε ξαναδώ!
Ο αητός έδειχνε λυπημένος.
-Καλή τύχη! είπε-κι άνοιξε φτερά.
 Η αητίνα έτρεμε ολόκληρη,είχε πυρετό·έβλεπε οράματα·προσπάθησε να κακαρίσει,μήπως την ακούσουν·μα δεν έβγαινε κακάρισμα.
-Θα ψοφήσω,σκέφτηκε…τουλάχιστον,είδα τον ουρανό·μα δεν τον χόρτασα…χορταίνεται ο ουρανός;

Όταν συνήλθε, ήταν χωμένη στα ζεστά· δεν κρύωνε πια.
…Λες να’μαι στον παράδεισο;σκεφτόταν.
Μα είδε δίπλα της τον κόκκορα.
-Είχες τύχη βουνό,μικρή· σ’είδε τ’ αφεντικό μας και σε μάζεψε,της είπε.
-Πόση ώρα είμαι εδώ;
-Δυο μέρες!
-Δυο μέρες!φώναξε· πήγε να σηκωθεί, δεν μπορούσε.
-Ελπίζω να σου γίνει μάθημα,είπε ο κόκκορας


  Τ’ άλλο πρωί,η αητίνα πήγε πάλι στο λόφο·το σκεφτόταν όλη νύχτα· ντρεπόταν,μα  είχε απόφαση
-Μια μέρα θα πετάξω!
 Άρχισε να προσπαθεί·προχώραγε στην άκρη,ζυγιζόταν…πέταγε δυο μέτρα, πέντε…δέκα…ως εκει… έβαλε ζόρι·έφτασε με τα πολλά στα είκοσι…όλη μέρα πάλευε.. ως το βράδυ.
Δεν μπορούσε· μόνο λίγα μέτρα.
Γύρισε με σκυμμένο το κεφάλι στο κοτέτσι.

Κάθε πρωί η αητίνα πήγαινε στο λόφο και το πάλευε- αλλά έκαναν οι κότες κύκλο γύρω της.
-Κοίτα την φαντασμένη!
-Ποιά νομίζει πως είναι;
-Το κοτέτσι δεν της κάνει… γυρεύει μεγαλεία
Άντε να συγκεντρωθεί·μα το χειρότερο-δεν φαινόταν ο αητός·πόσο της έλειπε!
…Μα πάλευε όλη μέρα·την πολεμούσαν·την κορόιδευαν·εκείνη έσφιγγε δόντια·έπαιρνε φόρα·ίδρωνε· έτρωγε χώμα·ένιωθε απελπισία. Αλλά δεν τα παρατούσε.

 Μια μέρα,εκει που πάσχιζε,τον είδε απο ψηλά να κάνει κύκλους-βροντοχτύπησε η καρδιά της!
Ο αητός στάθηκε αγέρωχος μπροστά της.
-Συγγνώμη,του είπε.
-Ξέρεις γιατί ξανάρθα;
-Να βοηθήσεις να πετάξω;
-Ναι·τόσα χρόνια στο κοτέτσι,σε προδόσαν τα φτερά σου.
-Και πως θα τα καταφέρω;
-Αρκεί να θυμηθείς ποιά είσαι.Γιατί πλάστηκες.
-Γιατί;
-Για να πετάς βεβαίως!
-Κι αν πέσω;
-Κοίτα να δεις- η θα ρισκάρεις η..κοτέτσι
-Όχι κοτέτσι!
-Τότε ρίσκαρε!
-Φοβάμαι
-Κι εγω-αλλά κάνω το φόβο δύναμή μου
-Καλά,θα δοκιμάσω,είπε απρόθυμα η αητίνα.

 Τ’άλλο πρωί της έδειξε τα βασικά της πτήσης· προσγείωση, απογείωση ,στροφή, άνοιγμα φτερών· πήγαν στο λόφο·ο αητός είχε βάλει κάτι χόρτα στην κορφή.
-Ανέβα,είπε.
…Αλλά μόλις ανέβηκε,ένιωσε τσιμπιές σ’όλο το σώμα·κάτω απ’τα χόρτα υπήρχαν γαιδουράγκαθα! την τσιμπούσαν τόσο που ούρλιαξε,χοροπηδώντας έξαλλα-κι ασυναίσθητα, άνοιξε τα φτερά της κι απογειώθηκε και πέταξε ψηλά,όσο ποτέ!
 Πονώντας σ’όλο το κορμί κοίταξε κάτω!πέταγε!στ’αλήθεια…εκατό…διακόσια μέτρα! θρίαμβος!
… πως κατεβαίνουν τώρα;τρόμαξε·θυμήθηκε·μισόκλεισε φτερά·έκοψε φόρα· πήρε ανάσα κι άρχισε ομαλά να κατεβαίνει.
-Ωραίο αστείο,είπε όταν κατέβηκε· έβαλες αγκάθια;
-Ναι. Τ’αγκάθια σε ξυπνάνε·].
-Πονάω!
-Αλλά πετάς
-Θα με τρυπάς για να πετάξω;
Ο αητός έβαλε τα γέλια.
-Πρέπει να το πιστέψεις,βασικά·αυτό που θα πιστέψεις ότι είσαι,αυτό θα γίνεις.
Η μικρή είχε κατσουφιάσει.
-Αν τσακιστώ;
-Θα’χεις παλέψει·θα’χεις βγει απ’την φυλακή·αυτό μετράει.
 –
  Πέρασε καιρός. Χειμώνες,καλοκαίρια κι η αητίνα κάθε μέρα να παλεύει-ώσπου κάποτε,ένιωσε έτοιμη· άνοιξε η πόρτα,χύθηκε έξω όλο χαρά.
  Ανέβηκε στον λόφο·συγκεντρώθηκε·μάζεψε τις δυνάμεις της·άνοιξε τα φτερά·άρχισε ν’ανεβαίνει· διακόσια,τριακόσια μέτρα…εύκολο!γεννημένη να πετά!
  Έψαχνε τον αητό·δεν κοίταζε μπροστά·άκουσε κράξιμο·μπροστά της κάτι μαύρο και πυκνό·τα’χασε βλέποντας τον κόρακα·παρέλυσε·άρχισε να πέφτει σαν μολύβι.
Η γη πλησίαζε με φόρα·αυτό ήταν,σκέφτηκε…τουλάχιστον,προσπάθησα
…Στιγμές πριν τσακιστεί,ένιωσε να βουλιάζει σε κάτι όμορφο,απαλό.
Την είχε αρπάξει στις φτερούγες του ο αητός.
-Πονάω!βόγκηξε η μικρή·πονάει η φτερούγα μου!
-Ο πόνος θ’ατσαλώσει τα φτερά σου·όταν πέφτεις,δυναμώνεις·μόνο πέφτοντας μαθαίνεις.
-Εκατό φορές έπεσα ως τώρα!
-Κι εκατόν μία θα σηκωθείς- αυτή μετράει!

-Τι θα πει ανάπηρη; ρώτησε μια μέρα η μικρή τον αητό
-Γιατί ρωτάς;
-Να, κάτι άνθρωποι…με βλέπουν που παλεύω κι όλο πέφτω και γελάνε κι όλο λένε αυτή τη λέξη
-Ανάπηρη θα πει… σου λείπει κάτι.
-Τι;
-Όλοι έχουν σακατέματα·μα το σακάτεμα μπορεί να γίνει δύναμη,αν παλέψεις·όπου η πληγή σου, εκει κι η δύναμή σου
-Μα έχω αδύναμα φτερά
-Μα δεν πετάς με τα φτερά·πετάς με την ψυχή σου·η ψυχή σε πάει ψηλά.
-Τι’ναι η ψυχή;
-Μια σπίθα μέσα σου που δεν μπορεί να σβήσει.

 …Και κάθε μέρα ο αητός πέταγε πάνω απ’το κοτέτσι·με κρύο, με ζέστη με βροχή,ήταν εκει.
-Ξέρεις τι θέλω; είπε η μικρή
-Τι;
-Να με πάρεις στη φωλιά σου.
-Δεν έχω
-Θα χτίσουμε· μαζί! να σου πω;
-Τι;
-Σ’αγαπάω.
Ο αητός ξαφνιάστηκε·τίναξε τα φτερά του κι είπε απότομα
-Οι αητοί ζουν μόνοι τους-και μόνοι τους πεθαίνουν.

  Κι η αητίνα κάθε μέρα να παλεύει.Πέφτει.Δυναμώνει.Πεισματώνει·μαθαίνει-να ξεχωρίζει  τους ανέμους· να συγκεντρώνεται στην πτήση·να εκμεταλλεύεται τα ρεύματα,για να πετάει πιο άνετα.
  Στο μεταξύ της έκοψαν το φαγητό,μ’εντολή του κόκκορα·ψίχουλα άφηναν,ίσα να μην ψοφήσει.Πείναγε,υπέφερε, μα δεν άλλαζε γνώμη·άσε που τρώγοντας λιγότερο, πετούσε πιο καλά·μα πάνω απ’όλα έμαθε να μην τα παρατάει.

…Άρχισε να δουλεύει η αητίνα πιο σκληρά·τα’δινε όλα·μέρες πέρασαν· βδομάδες· πάλευε,ανέβαινε στο λόφο, απογειωνόταν κι είχε πάντα κατά νου τα λόγια του.
-Να μη σε νιάζει το αποτέλεσμα·η προσπάθεια μετράει.
 Και προσπαθούσε·ώσπου κάποτε,ένιωσε έτοιμη·σαν χάραξε η αυγή,πήγε στον λόφο·συγκεντρώθηκε·μισόκλεισε τα μάτια κι απογειώθηκε με φόρα·ανέβηκε ψηλά,πάνω απ’τα σύννεφα· έστριψε·αύξησε ταχύτητα·έγειρε προς τα κάτω σαν βολίδα,ένιωσε ίλιγγο-σταμάτησε,λίγο πριν τσακιστεί.
Το αίμα κόχλαζε στις φλέβες της.
Πέταγε!
-Αύριο έλα να με πάρεις,είπε στον αητό.
-Ξέρεις,το ξανασκέφτηκα,είπε αυτός.
-Ποιό;
-Να… άρχισα να χτίζω τη φωλιά μας·ψηλά, πάνω στην βελανιδιά.
-Μ’αγαπάς;έκανε η αητίνα.
-Σ’αγαπώ.
Τη νύχτα δεν κοιμήθηκε η αητίνα·μεθυσμένη από χαρά.

 Τ’ άλλο πρωί ο αητός έκοβε βόλτες πάνω απ’το κοτέτσι.
Είδε τον κυνηγό,που  πήγε κι άνοιξε. Είδε και κάτι άλλο·κράταγε ντουφέκι·δεν θα την άφηνε·κανείς δεν είχε στο κοτέτσι του αητίνα.
Μόλις βγήκαν οι κότες,ο αητός χαμήλωσε,χωρίς να προσγειωθεί.
Η μικρή  πλησίασε,κουνώντας όλο νάζι τα φτερά.
Ο κυνηγός πίσω απ’το πεύκο παραμόνευε.
-Πάμε,γρήγορα!ακολούθα με! φώναξε ο αητός.
 Άνοιξε τα φτερά της η μικρή·τον ακολούθησε ψηλά συνεπαρμένη·τι περιπέτεια!τι ωραία που’ταν όλα!
Μπάμ!έσκασε σαν κανόνι η ντουφεκιά,όπως ανέβαιναν.
Μα πέρασε ξυστά.
Ο κυνηγός βλαστήμησε·σημάδεψε ξανά.
-Τι;ρώτησε η μικρή·βροντάει;αστράφτει;
-Ότι κι αν γίνει,μην προδόσεις τα φτερά σου!υποσχέσου μου!φώναξε ο αητός
-Ναι,αλλά…
-Πέτα!πέτα,αητίνα μου και μην κοιτάξεις πίσω!

  …Άρχισε η αητίνα ν’ανεβαίνει·ο αητός χύθηκε κάτω·ίσια πάνω στον κυνηγό·που’χε σηκώσει το ντουφέκι και σημάδευε ξανά.
Ο αητός κατέβαινε·μια καφετιά βολίδα.
Ο κυνηγός σημάδευε.
Μπαμ!
Τον βρήκε στο δεξί φτερό·ένιωσε κάψιμο·κλονίστηκε·κρατήθηκε·μάζεψε όλη του τη δύναμη.Ο κυνηγός σημάδευε τώρα την αητίνα·μα πριν προλάβει,ο αητός έπεσε πάνω του·το ράμφος  χώθηκε στο μάτι του. Σωριάστηκαν στη γη .
 Δίπλα τους το ντουφέκι ακόμα κάπνιζε.

… Ψηλά στον ουρανό,η μικρή πετούσε αμέριμνη·δεν καταλάβαινε γιατί αργούσε ο αητός;ίσως να πήρε δρόμο άλλο,σκέφτονταν,βάζοντας πλώρη για την βελανιδιά στον κάμπο·δεν πρόφτασα να του πω ευχαριστώ·μα δεν πειράζει…ο ουρανός μας περιμένει…

οι επτά πνευματικοί νόμοι του έρωτα

μοναδικό βιωματικό εργαστήριο

με τον Χρ. Αποστολάκο,ολιστικό θεραπευτή

Θέλεις ν’ανάψεις ξανά την φλόγα του έρωτα;

Ν’ απολαμβάνεις καθημερινά την σεξουαλικότητά σου;

Να ζήσεις την ερωτική σχέση που ονειρεύεσαι;

με τους επτά πνευματικούς νόμους του έρωτα μπορείς
να τα πετύχεις ολα αυτά,αν μάθεις πως

  1. Να κάνεις σεξ με αγάπη,ανοίγοντας τον δρόμο προς την έκσταση
  2. Ν’ αλλάξεις τοξικά πιστεύω που ακυρώνουν την χαρά σου(δεν αξίζω,δεν με θέλει το άλλο φύλο,χρειάζεται ν’ αποδείξω την αξία μου κ.τ.λ.)
  3. Να δεχθείς και να τιμήσεις μέσα σου θηλυκό και αρσενικό κομμάτι
    (π.χ ένας άντρας που δεν βρίσκει αγάπη απ’τις γυναίκες, ίσως πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσει την γυναίκα μέσα του,το θηλυκό κομμάτι του-το ίδιο μια γυναίκα που δυσκολεύεται με το αντρικό φύλο)

Αυτά θα δούμε στο πρώτο μέρος του σεμινάριου,μαζί με ασκήσεις, αναπνοές, διαλογισμούς που βοηθούν στην ερωτική επιτυχία

Εργαστήριο για ζευγάρια και ερωτικούς διαλογιστές.


πληροφορίες-6934.09.24.51 Χρήστος

ΣΑΒΒΑΤΟ- ΚΥΡΙΑΚΗ 28 KAI 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΑΠΟ 5.30 ΩΣ 9.Μ.Μ.

ΣΤΟΥΝΤΙΟ GANDHI’S, ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 16,ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ